|

|
Վստահություն ձեռք բերելով դժվարին անցման փուլում… ՆՈՐ Սոս Չիթիկյանը, Հայկ Սիմոնյանը և Սերգեյ Մելքոնյանը մայիսի 23-ից աշխատում են կանադահայ Նիկոլ Աբրահամյանի մոտ, որը զբաղվում է բնակելի տների շինարարությամբ:Այս երեք երիտասարդները միևնույն անցյալն ունեն. երեքն էլ որբեր են և իրենց կյանքի մեծ մասը ապրել են <<Զատիկ>> մանկատանը: more |  | Միասնական աշխատանք ՆՈՐ Ալավերդիի երաժշտական դպրոցը կառուցվել է 1945 թվականին: Այն վերջին անգամ վերանորոգվել էր 25 տարի առաջ: Դպրոցը ամենահին շինություններից մեկն է և առաջին երաժշտական դպրոցը քաղաքում: Պայմաններից ելնելով դասերը անցկացվում էին երկու հերթով: Ամբողջական վերանորոգումից զատ, շենքը կարիք ուներ նաև ջեռուցման համակարգի, քանի որ այն տաքացվում էր փայտյա վառարանների միջոցով: more |  | Հպարտությամբ խոսելով իմ փոքրիկ անկյան մասին… ՆՈՐ Ջուլիա Հովեյանը Գավառի մանկապատանեկան ստեղծագործական կենտրոնի սաներից է: Նա առաջին անգամ ոտք դրեց կենտրոն երեք տարի առաջ, իսկ այսօր 14 տարեկան աղջնակը կենտրոնի ամենաակտիվ սաներից մեկն է: Նա հաճախում է կենտրոնի ձեռագործության խմբակ:Գավառի մանկապատանեկան ստեղծագործական կենտրոնը ստեղծվել է 50 տարի առաջ և հետևողականորեն կազմակերպել է բազմազան խմբակներ երեխաների և պատանիների համար: more
|  | Վարպետորեն կերտելով նոր վարպետներ 2008 թ-ին Միկիչը ավարտեց միջնակարգ դպրոցը Նոյեմբերյանում և այս տնտեսապես աղքատ շրջանի շատ երիտասարդների նման նա էլ համոզված չէր, թե ինչ է անելու հետագայում: Նրա հայրը գործազուրկ է, իսկ մայրը ուսուցչուհի, որը այս ընտանիքի միակ կերակրողն էր: more
|  | Լյովայի պատմությունը Լյովան դատապարտված է եղել յոթ տարի առաջ, բայց պայմանականորեն ազատվել է: Որպես ազատվելու պայման, նա պարտավորված էր մնալ երկրում: Անցած յոթ տարիների ընթացքում Լյովան ի վիճակի չի եղել աշխատանք գտնելու, մասամբ իր դատապարտված լինելու պատճառով: Ի լրումն, նա հայկական անձնագիր և սոցիալական քարտ էլ չուներ: Նա ամուսնացած է և ունի տասնմեկամյա մի տղա: more |  | Վեներայի պատմությունը Վեներան` 72-ամյա մի ծեր թոշակառու կին, միայնակ ապրում է մի սենյականոց բնակարանում, Կապանում: ՙԵրկու տղա ունեմ, որ 1990թ. գնացել են Լիտվա` այնտեղ աշխատանք գտնելու հույսով: Բայց, ցավոք, մի հարմար գործ չկարողացան գտնել, և հիմա ո°չ կարողանում են հետ վերադառնալ, ո°չ էլ` ինձ օգնել: Անցած տարի բավարար ուտելիք չեմ ունեցել, քանի որ չեմ ստացել ընտանեկան նպաստ, որևէ այլ եկամուտ չեմ ունեցել և չեմ կարողացել իր օրվա կարիքները հոգալ՚: more |  | Սամվելի պատմությունը Դիլիջանը մեկն է այն շատ փոքր քաղաքներից, որ հեռու է գտնվում անհանգիստ Երևան մայրաքաղաքից: Սովետական Միության փլուզումից հետո, բնակիչներից շատերը կորցրեցին իրենց աշխատատեղերը, քանի որ վերացան արդյունաբերական ուղեկից կապերը: Ի տարբերություն իրենցից մի քանի կիլոմետր հեռու բնակվող գյուղական բնակիչների, փոքր քաղաքների բնակիչները հող չունեին, որ օգտագործեին մթերք աճեցնելու համար: more |  | Հաջողության պատմություն Վանաձորում 24 տարեկան Տիգրան Բաբայանը, երբ առաջին անգամ տեսավ մասնագիտական դասընթացի հայտարարությունը, գաղափար անգամ չուներ, որ այդ հնարավորությունը ամբողջովին կփոխի իր կյանքը: ՙԵս չէի մտածում, որ դա կարող էր դառնալ իմ կարիերայի սկիզբը: Նախորդ երեք տարիներին գրանցված էի զբաղվածության կենտրոնում, բայց քանի որ որևէ մասնագիտական հմտություն չունեի, չէի կարողանում աշխատանք գտնել՚, հիշում է Տիգրանը: more |  | | | | Առաջնահերթությունը` հմուտ արհեստավորին Էդվարդ Աղախանյանը 38 տարեկան է. ավարտել է ԲՐԻՋ հանրային աշխատանքների ծրագրի մասնագիտական դասընթացները Դիլիջանում: Բոլոր փոքր քաղաքների բնակիչների նման, Էդվարդն էլ ուներ կրթություն և փորձառություն, որը չէր համապատասխանում անցումային փուլում գտնվող աշխատանքային շուկայի պահանջներին: Ուստի նա ստիպված էր փնտրել քիչ հմտություններ պահանջող և ցածր վարձատրվող աշխատանք. հաճախ նույնիսկ օրավարձով բանվորություն: Հմտությունների պակասի պատճառով նա հայտնվել էր աշխատաշուկայի բուրգի ամենաներքևում, քանի որ առաջնահերթությունն ու բարձր աշխատավարձը միշտ բաժին է ընկնում հմուտ արհեստավորներին: more
|  |
|

|
|